Nowe „Życie Tatarskie”! 5 grudnia 2014 roku

Kiedy w roku 1934 Stefan Tuhan-Baranowski opublikował pierwszy numer „Życia Tatarskiego”, czasopisma Związku Kulturalno-Oświatowego Tatarów Polskich, to nie spodziewał się zapewne, że osiemdziesiąt lat później będzie się ono jeszcze ukazywało. Wydawanie miesięcznika przerwała wojna i dopiero w roku 1998, po bez mała sześćdziesięciu latach, Józef Jusuf Konopacki z Sokółki, znany działacz tatarsko-muzułmański, przywrócił „Życie Tatarskie” do istnienia. Przez całe lata, aż do grudnia 2011 roku, z uporem, wiarą i entuzjazmem redagował pismo, zdobywał środki na druk, sam pisał i zachęcał do pisania innych. Przyczynił się do wydania 37. numerów; niestety, śmierć przerwała jego wytrwałą pracę dla tatarskiej społeczności. Od 14. numeru miałem zaszczyt być zastępcą redaktora naczelnego.

Po trzech latach przerwy „Życie Tatarskie” pojawiło się ponownie – tym razem jako półrocznik naukowy, literacki i społeczny poświęcony historii, kulturze, religii i życiu muzułmanów, Tatarów. Wydawca jest, jak uprzednio, Oddział Podlaski Związku Tatarów Rzeczypospolitej Polskiej w Białymstoku, zaś redaktorem naczelnym – Artur Konopacki, syn i kontynuator dzieła Józefa Jusufa. Pismo, podobnie jak wcześniejsza edycja, nawiązuje okładką do wydań przedwojennych, zachowuje też ciągłość numeracji. Obecny numer jest zatem 39. powojennym, a 116. w ogóle.

Obecne wydanie liczy 160 stron, na których znajdziemy wiele interesujących artykułów, między innymi „Z dziejów tatarskiej myśli politycznej Musy Dżarullaha Bigijewa uwagi o państwie muzułmańskim” Marka M. Dziekana, „Badania kitabistyczne w Polsce i na świecie” Joanny Kulwickiej-Kamińskiej, „Tefsir Tatarów Wielkiego Księstwa Litewskiego – międzynarodowy interdyscyplinarny projekt badawczy polskiego przekładu Koranu z XVI w.” Czesława Łapicza – i inne jeszcze, niewątpliwie zajmujące materiały.

Polecam więc „Życie Tatarskie” uwadze czytelników, bo warto. Fakt, że mamy obecnie trzy periodyki: kwartalnik „Przegląd Tatarski”, półrocznik „Życie Tatarskie” oraz Rocznik Tatarów Polskich – dowodzi jasno, że tatarska społeczność nie zamyka się w martwych skansenowych ramach. Wiele przeszliśmy, ale przecież jeszcze więcej przed nami!

Musa Czachorowski