Orędzie na zakończenie Ramadanu 2 października 2009 roku

Papieska Rada ds. Dialogu Międzyreligijnego
CHRZEŚCIJANIE I MUZUŁMANIE – ZJEDNOCZENI W PRZEZWYCIĘŻANIU UBÓSTWA.
Orędzie na zakończenie Ramadanu
Id Al-Fitr 1430H / 2009 A.D.

Watykan

Drodzy muzułmańscy przyjaciele!

1. Z okazji Waszego święta obchodzonego na zakończenie Ramadanu, pragnę z całego serca życzyć Wam pokoju i radości. W swoim orędziu chciałbym zaproponować refleksję nad tematem: „Chrześcijanie i Muzułmanie – zjednoczeni w przezwyciężaniu ubóstwa.

3. Orędzia Papieskiej Rady ds. Dialogu Miedzyreligijnego stały się już wspólnie pielęgnowaną tradycją, oczekiwaną każdego roku i niosąca wiele radości. W wielu krajach od lat jest to okazja do serdecznych spotkań między Chrześcijanami a Muzułmanami, często prowadzących do otwartej wymiany myśli na temat wspólnie dzielonych niepokojów. Czyż nic należy tego wszystkiego postrzegać jako oznak przyjaźni między nami, za które powinniśmy być wdzięczni Bogu?

3. Odnosząc się do tegorocznego tematu należy podkreślić, że sytuacja osoby ludzkiej znajdującej się w stanie zubożenia, jest bliska wyznawcom różnych religii. Jako bracia i siostry w człowieczeństwie możemy zaoferować biednym nasze zainteresowanie, współczucie i pomoc, umożliwiając im w ten sposób odnalezienie własnego miejsca w strukturach społecznych. Jest to żywym dowodem Miłości Wszechmocnego, gdyż to On wzywa nas do miłości i pomocy każdemu człowiekowi bez względu na jego status społeczny.

Wiemy, że bieda ma siłę upokarzania i jest źródłem nieznośnego cierpienia. Często prowadzi do izolacji, gniewu, a nawet nienawiści i pragnienia zemsty. Może prowokować wrogie zachowania przy użyciu wszelkich dostępnych środków, poszukując dla nich uzasadnienia nawet na gruncie religijnym. Przyczynia się leż do zagarnięcia cudzego majątku, odbierając spokój i poczucia bezpieczeństwa, często w imię rzekomej „świętej sprawiedliwości”. Oto dlaczego walka z przemocą zakłada równoczesne zapobieganie biedzie przez promowanie integralnego rozwoju człowieka, który Papież Paweł VI określił jako „nowe imię pokoju” (Encyklika „Populorum progressio. 1975, n.76).

W najnowszej Encyklice Caritas in veritate o integralnym rozwoju człowieka w miłości i prawdzie, Papież Benedykt XVI, biorąc pod uwagę obecne wysiłki zmierzające do rozwoju ekonomicznego, podkreśla potrzebę „nowej syntezy humanistycznej” (n.2l), która chroniąc otwartość człowieka na Boga przyznaje mu miejsce jako ziemskie „centrum i punkt szczytowy wszelkiego istnienia” (n.57). Zatem prawdziwy rozwój musi być harmonijnym „rozwojem całego człowieka i wszystkich ludzi”(Populorum progressio, n.42)

4. W swoim przemówieniu z okazji Światowego Dnia Pokoju I – go Stycznia 2009 r., Jego Świątobliwość Papież Benedykt XVI rozróżnił dwa typy ubóstwa: ubóstwo, które się zwalcza i ubóstwo, które się wybiera.

Ubóstwo, które należy zwalczać dostrzega każdy z nas: głód, brak czystej wody, ograniczony dostęp do opieki lekarskiej, brak dachu nad głową, niewydolny system oświaty i kultury, analfabetyzm, nie wspominając istnienia nowych form ubóstwa: „W bogatych i rozwiniętych społeczeństwach wvstepują na przykład zjawiska marginalizacji ubóstwa w dziedzinie relacji, ubóstwa moralnego i duchowego” (Orędzie na Światowy Dzień Pokoju. 2009, n.2)

Ubóstwo, które się wybiera jest prostym stylem życia ograniczającym się do tego, co niezbędne: unikając marnotrawstwa, szanując środowisko naturalne oraz dobroć stworzenia, len styl życia może być podejmowany także w pewnym okresie roku w formie wyrzeczenia i postu. Ubóstwo, wybierane przez nas samych, predysponuje do przekraczania siebie i poszerza granice serc.

5. Jako ludzie wierzący, pragniemy współpracować w poszukiwaniu trwałego i sprawiedliwego rozwiązania plagi ubóstwa. Z pewnością zakłada to refleksję nad poważnymi problemami naszych czasów, i na ile to możliwe, wspólne zaangażowanie w celu ich zlikwidowania. W tym względzie wspomniane aspekty ubóstwa, powiązane ze zjawiskiem globalizacji, mają także znaczenie duchowe i moralne, gdyż wszyscy jesteśmu wezwani do budowania jednej rodziny ludzkiej w której jednostki, społeczeństwa i narody postępują zgodnie z zasadami braterstwa i odpowiedzialności.

6. Dogłębna analiza złożoności zjawiska ubóstwa prowadzi bezpośrednio do jego źródła, którym jest brak poszanowania wrodzonej godności osoby ludzkiej oraz stanowi wezwanie do globalnej solidarności, między innymi przez przyjęcie „wspólnego kodu etycznego” (Papież Jan Paweł II Przemówienie na Zgromadzeniu do Papieskie Akademii Nauk Społecznych, 27 kwietnia 2001. n.4). Jego normy nie powinny mieć charakteru tylko konwencjonalnego, ale domagają się zakorzenienia w prawnie naturalnym, wyrytym przez Stwórcę w sercu każdej istoty ludzkiej, (por. Rz 2. 14-15).

7. Wydaje się, że w różnych miejscach świata przeszliśmy od tolerancji do poznania, które wzięło początek ze wspólnego życia i dzielenia tych samych trosk. Jest to ważny krok na przód. Ofiarując bogactwo życia modlitwy, postu i miłosierdzia czyż nie jest możliwe, by wykorzystać to dla wzajemnego dialogu tych, którzy kroczą ku Bogu? Ubodzy są znakiem zapytania, są wyzwaniem, ale przede wszystkim są zaproszeniem do współpracy w szlachetnej sprawie: przezwyciężenia ubóstwa. Szczęśliwego „Id al-filr!

Kardynał Jean-Louis Tauran – Przewodniczący
Arcybiskup Pier Luigi Celata – Sekretarz